Historie

De oprichting
Het begon allemaal net voor de oorlog, toen de NASB (Nederlandse Arbeiders Sportbond) een afdeling handbal in Bussum had opgericht. Door de activiteiten van dhr. B.H. Majoor heeft handbal hier een vaste grond gekregen.

Door de enthousiasme en hij het idee had om een handbalclub op te richten, heeft hij in Bussum propagandawedstrijden georganiseerd, advertenties geplaatst, een goede trainer gevonden en een oprichtingsbestuur bij elkaar gekregen. Dit allemaal heeft hij uit zijn eigen zak betaald.

De eerste wedstrijden
In 1944 werd er aan de dhr. B.H. Majoor gevraagd de mogelijkheden te onderzoeken om in Bussum  een handbalclub op te richten. Met medewerking van de voetbalvereniging “B.F.C” werden er enkele demonstratiewedstrijden gehouden. Dankzij de verenigingen uit Amsterdam, Utrecht en Hilversum bereid waren gevonden om deze wedstrijden te komen spelen.

Dhr. J. v.d. Linden uit Utrecht was bij deze wedstrijden die scheidsrechter, die later ook de eerste trainer werd van de op te richten handbalclub. Er werden in plaatselijke dagbladen advertenties geplaatst met, “Oprichting Dameshandbalvereniging 1e trainingavond woensdag a.s. op Sportpark Zuid.”

De eerste trainingsavond melden maar er 9 toekomstige handballers en al op de 2e avond waren die maar liefst 24 liefhebbers.
In de oorlog mochten er geen nieuwe verenigingen opgericht worden, maar wel een nieuwe afdeling van een al bestaande vereniging. Doordat de dhr. B.H. Majoor lid was van de wandelsportvereniging “Dudok de Wit” in Baarn, kreeg de nieuwe handbalvereniging de naam “Bussumse Handbal Club Dudok de Wit”. De clubkleuren waren Blauwe shirts en een witte broek.

De Competitie
Op Sportpark Zuid en op het Lagieskamp vonden de eerste dames trainingen plaats. De heren mochten trainen in het achterzaaltje van Café Badhuis. Door de oorlog konden de herenteam niet ingeschreven worden voor de competitie 1944/45. Er mochten alleen maar damesteams ingeschreven worden. Dankzij de treinstaking was er al een snelle einde aan deze competitie.

De laatste wedstrijd die door de Dames 1 team werd gespeeld was in Woerden. Op de terug werd de trein waarin zij zaten beschoten. Uit veiligheidsoverwegingen ging de trein niet verder dan Hilversum, waarna ze de weg naar huis te voet moesten afleggen. Hierdoor werd de competitie afgebroken. Handbalvereniging W.A. en Wehrmacht heeft B.H.C nog uitgenodigd om een wedstrijd te spelen, maar B.H.C. weigerde, waarna alle ballen werden ingevorderd.

Na de bevrijding werd er snel contact gezocht met andere handbalverenigingen. Dankzij de Canadezen die het vervoer verzorgden konden B.H.C. toch in Utrecht handballen.

Nu kon de naam “Bussumse  Handbal Club Dudok de Wit” veranderd worden in “Bussumse Handbal Club”. In september 1945 werd er weer aan de competitie deelgenomen en nu met 2 dames en 1 herenteam. In die dagen was het vervoer af en toe nog een groot probleem. Het kon gebeuren dat het team reisde met een open vrachten wagen en zelfs enkele keren per paard en wagen.

Clubkleuren
De clubkleuren waren een blauwe shirt en een witte broek, maar in het veld was hier nog weinig van te zien. Textiel was alleen nog op textielpunten te verkrijgen. Deze punten werden in de eerste plaats gebruikt om de garderobe weer wat aan te vullen. De handbalspelers van BHC speelden in blauwe truien, blauw geverfde shirts of blauwe overhemden. In 1947 draaide B.H.C. een uitstekend seizoen. Daarmee werden ze beloond en promoveerde ze naar de 1e klasse District West A. Dit was een het juiste moment om in het vervolg in het Blauw-wit op het veld te verschijnen. Helaas waren nog geen shirts te verkrijgen in Bussum en dankzij Mevr. Breyer die met de door allen opgespaarde punten naar Utrecht vertrok om nieuwe shirts te kopen. Echter waren in Utrecht geen blauwe shirt te krijgen. Toen iedereen al bijna de moed had opgegeven vonden ze een andere kleur. Ze besloten de clubkleuren te veranderen in Groen-wit. Groen shirt, Witte broek en groene kousen.

Jeugdteams
Dhr. B.H. Majoor zag dat een vereniging zonder jeugd geen bestaansmogelijkheden had. Dat was ook de reden waarom hij als voorzitter aftrad, zodat hij zich helemaal kon concentreren op de Jeugd. Binnen een jaar was hij geslaagd om een jeugdteam te vormen. In het 2e en 3e jaar namen zelfs 3 jeugdteams, onder zijn leiding, deel aan de competitie. Tot zijn dood heeft hij al zijn vrije tijd ter beschikking gesteld om de jeugd team te leiden. Bij het tienjarige bestaan van de vereniging werd hem voor zijn vele verdiensten het erelidmaatschap verleend.